Açılın Ben Öğretmenim

Eğitim alanında çalışan biri olarak, eğitim ve ebeveynlikle ilgili kitapları okumaya çalışıyorum. Bu alanda gerçekten iyi, bildiklerimizi, inandıklarımızı sorgulayan, hatalarımızı fark ettiren, zihnimizi yeniden şekillendiren çok sayıda kitap var ama kitaplarda eksikliğini hissettiğim en önemli nokta; işin pratik kısmı, yani bu anlatılanları, kafamıza tam olarak yatan şahane fikirleri hayata nasıl geçireceğiz? Örneğin yıllardır, rekabet kullanarak öğrencilerinizi motive etmeye çalıştınız, sonra okuduklarınızla, tecrübelerinizle bunun doğru olmadığını, işe yaramadığını düşünmeye başladınız, buna inandınız ve değiştirmek istediniz. Peki bundan sonra ne yapacaksınız? Çocuklara ne söyleyeceksiniz, ne zaman, nasıl davranacaksınız, yerleşmiş, kabul gören, bildiğiniz bir düzenden, daha önce hiç uygulamadığınız başka bir düzene nasıl, hangi adımları atarak geçeceksiniz? Kitaplarda sıkça rastlayamadığımız konular.

Müjdat Ataman’ın kitabı tam da böyle bir ihtiyacı karşılıyor bana kalırsa, kitapta yer alan bir ifadeyle, “pratiği yazmayı basit bulma, kara bulutlarını dağıtıyor”. Hem öğrenciye yaklaşım konusunda yeni bir bakış açısı sunuyor, hem de bunu nasıl uygulayacağımıza dair somut örnekler, yöntemler ve tekniklerle dolu.

Hızla değişen çağın, teknolojiyle büyüyen nesli karşısında, şikayet edip “nerde o eski öğrenciler” demek dışında, yapmak istediğimiz şeyler varsa, yeni çocuklara ulaşmak, iletişim kurmak, dünyalarında bir şeyleri değiştirmek istiyorsak, her an elimizin altında bulundurmamız gereken kitaplardan.

Kitabı, çocuklarla çalışırken kullanabileceğim onlarca fikir, yöntem, oyun, yeni duyduğum ve daha fazlasını öğrenmek istediğim uygulama, kavramla tanışarak bitirdim. Yazarın, kitabın geneline hakim olan mütevazi, içten, zor ve uzunca anlatmayı gerektirecek konuları basitleştiren, kısa, akılda kalıcı, uygulanabilir bilgi ve örneklerle dolu anlatımını çok sevdim.

Keşke daha çok okunsa, okullarda elden ele dolaşsa.