Bir haftadır süren soğuklardan sonra bugün, bahar gibi bir hava vardı. Dışarıda dolandık epeyce. Parkta öyle mutluydu ki, yüzüme güneş ışığı vururken ona bakıp bakıp gülümsedim ve mutluluk böyle bir şey dedim, güneş ışığı gibi, güzel, iç ısıtan, uçucu. Başını ağırlaştıran, sırtını eğen bütün ağırlıkların ışıkta tozlar gibi uçuştuğunu görüyorsun, bedenin hafifleyip gün ışığına karışıyor.

Sonra yine, yeniden annelik hakkında düşündüm. Her ne kadar anne olmak, çocuklar hakkında okumayı, yapılması gerekenleri bulmayı, anlamayı ve uygulamayı gerektiriyorsa da bir yandan aslında yapılması ve yapılmaması gerekenler listesi tutup uygulamaya çalışmak değil, belki kısaca ve tam olarak şu; kendine bir ayna tutmak. Allah sana böyle güzel, böyle sevimli, böyle masum, temiz bir ayna gönderdi diye şükretmek. Annelik çok zor ve belki de bu zorluklarla çok güzel, çünkü biraz destekle, biraz kendi başına bir şeyleri başarmak için gayret etmesi gibi çocuğumun, ben de gayret ediyorum. Onun önce emekleyerek, sonra elimi tutup adımlayarak, sonra tutunarak ve sonra kendi başına ve hep düşüp kalkarak yürümesi gibi ben de yürüyorum, susmayı, dinlemeyi, bakmayı, büyümeyi öğreniyorum.