yorgunluk

Çocuklar insanı yoruyor diyoruz ya, öyle değil aslında, çocuklar değil, asıl büyükler yoruyor. Sen büyük bir özenle, emekle bir çiçeği büyütmeye, yetiştirmeye çalışırken; “uğraşmasana boşver” diyenler yoruyor. Sen o ağacı büyütmenin dünyanın en önemli işi olduğuna inanıp bunu anlatıp dururken, bu işe bakıcılık diyenler yoruyor. Sen bir çocuk için koşturmanın, yorulmanın dünyanın en güzel yorulması olduğuna inanırken, bunu lüzumsuz bir koşturma olarak görenler yoruyor.

Sen çocuk konuşmalarının, gülüşlerinin, kuş cıvıltılarının seslerinde yaşamı dinlerken, bunu gürültü olarak duyanlar yoruyor.  Sen bir çocukla konuşmayı, dünyasında dolaşmayı, orada izler bırakmayı dünyanın en kıymetli uğraşı olarak görürken, yeter ki sussun diyenler yoruyor. Sen bir çocuğun hizasına eğilip gözlerine bakma çabasındayken, dizlerini bükmeyi, eğilmeyi, hep haklı olduklarını düşündükleri sebeplerle reddedenler  yoruyor.

Anlattıklarının duvara çarpıp çarpıp sana geri dönmesi yoruyor.

Olsun diyor yine de içimden bir ses, sen bir çocuğun gözlerindeki ışıltıyla büyürken, onlar hep aynı yerde sayıyor.