Nohut’la yazlık kıyafetleri çıkarıp oyun oynarken gözüm daldı el yapımı bir kıyafete. Annem dikmişti. Onca hazır alınmışın yanında bu elde dikilmiş kıyafetlerin yeri nasıl bambaşka, bir sürü hikaye ile, parmak izleri, göz nuru ile ışıldıyor.

Kumaşı, çok terleyen Nohut için pamuklu, incecik, onun gibi minik desenli, sevimli bir kumaştan, seçilmiş.  Kol yerleri sonradan daha rahat giyip çıkarsın diye genişletilmiş, giydikçe kısalan boyu alta kıvrılan parçası açılarak uzatılmış. Adımlarına, hareketine, gövdesinin şekline göre şekillenmiş, giydikçe, yıkadıkça yumuşamış, tam şeklini almış. Yazın şeftali, karpuz yerken kollarından sızan suların lekeleri gezinmiş pembe güllerin üstünde, yıkanmış, güneş ışıkları gezinmiş üzerinde kurulanmış, derelerde ıslanmış, topraklara bulanmış, terleyip de rüzgar çıkınca üşümesin diye üstüne geçirilivermiş, akşam gezmelerine çıkarken serin olur diye çantaya atılmış, tozlanmış, ıslanmış, kirlenmiş, yıkanmış, kırarmış, günlerin izi yavaş yavaş, hiç sezdirmeden soldurmuş rengini, dantelleri kimi yerlerinden sökülmüş, düğmelerinin iplikleri gevşemiş.  

Elbiseleri küçüldükçe tanıdıklara vermek adetimiz oldu ya, Nohut diyor ki verelim anne, ben diyorum ki hatıra olarak saklayalım, zihnimin vitrinine yerleştiriyorum bu giysiyle birlikte geçmiş  bütün güzel günleri, gün ışığını tutamıyorum saklayamıyorum ya diyorum, neden saklamayayım gün ışığının rengini taşıyan, parmak uçlarıyla yapılmış bütün ince, emekli güzel şeyleri.