Yaşamanın Anlam ve Amacı

Güç Eğitilebilir Çocuklar’ı okuduktan sonra zihnimdeki taşlar tam yerine oturmamıştı, durmadım, Adler’in daha kalınca bir kitabı olan “Yaşamanın Anlam ve Amacı”nı okudum. İki kitap aslına benzer şeyleri anlatıyor, ama ilki eğitimcilere yönelik kısa bir özet gibiyken, diğeri daha kapsamlı ve eğer yeterince sabrınız varsa Adler’in yaklaşımını tam olarak anlamanızı sağlıyor.  Adler, yaşamın ilk beş yılında ailemizin bize yaklaşımıyla dünyaya ilişkin bir şema oluşturduğumuzu ve bu şemanın ömrümüz boyunca davranışlarımıza yön verdiğini söylüyor. Örneğin, “dünya güvenilir bir yer değil ve ben sevilmiyorum” şeması geliştiren bir çocuk bütün yaşamına bunu yansıtacaktır. (Bu yansımalara, her aile ve çocukla yaptığım görüşmede şahit olup çocukluk yaşantılarımızın muazzam etkisine bakıp hala hayrete düşüyorum.) Çocuğun yaşamını sağlıklı şekilde sürdürebilmesi  için yanlış anlaşılmalarla dolu olmayan bir şema geliştirmesi, yaşamdaki güçlüklerle baş etmesi için de toplumsal işbirliği duygusunun, diğer insanlarla bir arada var olabilme ve bir şeyler yapabilme becerilerinin geliştirilmesi gerektiğini söylüyor. Ona göre toplumsal işbirliği yaşanabilir bir dünyanın temelinde yatan şey, aile de okul da çocuğa bunu kazandırmak için uğraşmalı. Rekabet ve bireysellik yerine yaşamlarımızı toplumla bütünleştirebildiğimizde anlam bulabiliriz. Doğamızda var olan yetersizlik duygumuz ve İnsanlar arasındaki ruhsal farklılıkları anlamamızı sağlayacak anahtar toplumsal iş birliği yeteneğidir. Ona göre insan zayıf ve güçsüz bir canlı olarak dünyaya gelir. Amaçlarına ulaşması için muhakkak diğer insanlarla iş birliği yapması gerekir, yoksa yok olup gider.

Adler’in kitaplarında yazdıklarının çok kısa bir özeti olan bu yazdıklarımı şimdiki zamanlara revize edecek olursam şöyle anlatabilirim gibi geldi: İnsan ancak başkalarıyla kurduğu ilişkiler yoluyla büyüyebilir, kendini tanıyabilir, gelişip olgunlaşabilir ve yaşamlarımız anlamına ancak bir arada var olabileceğimiz bir yol aramakla kavuşur.