Bugün, Nohut sabah çok erken kalktığı için işe gitmeden öğlen uykusuna yatırmam gerekti. Gece de pek uyuyamadığı için çok uykusu var ama her zamanki gibi gözlerini açma mücadelesinde. Yorgun, hemen uyur diyordum, çok vaktim de yok, işe gideceğim, biraz zaman geçtikten sonra, sinirlenmeye, kapat artık gözlerini demeye başladım.

Evden çıktıktan sonra, öfkelendiğim andaki iç seslerimi dinledim:  Bir kere de kolayca uyusan be çocuk, bebekliğinden beri hep zor uyudun, hazırlanmam lazım bir an önce uyusa, çabuk uyusun ki akşam uykusu geçe kalmasın. Sonra biraz geç de olsa aklıma ağır geçirdiği hastalığı geldi. İğne vurulduktan sonra canlı, neşeli, durmadan konuşan, bir türlü uyumayan Nohutum gitmiş, bütün gün uyuklayan, sesi çıkmayan, konuşmayan bir çocuk gelmişti. O haline baktıkça içim düğüm düğüm, kalbim kesik kesik, kelimelerin anlatamayacağı bir hal, anneler bilir. Çok şükür ki birkaç gün içinde kendini toparlamıştı. O zaman kendime demiştim ki, bir daha uyumadığında, uyumak istemediğinde bugünü hatırlayacağım, saçma sapan, ufak tefek şeylere kızmayacağım.

Ne unutkanım dedim bunları hatırlayınca, ne aceleci, her şey hemen olsun, her şey istediğim gibi, planladığım gibi olsun istiyorum. Ne kadar basit, önemsiz şeyleri günlerimin merkezine koyuyorum. Ne kadar ciddiye alıyorum küçücük bir çocuğun sırf çocuk olması nedeniyle verdiği tepkileri

Halbuki onun bana gelişinin bir sebebi de bana her şeyin dilediğim gibi, her şeyin hayal ettiğim gibi olamayacağını öğretmek, beni oturduğumu sandığım yönetmen koltuğundan indirmek, geçip gitmiş olana, geleceği belirsiz olan bir sonraki ana takılıp kalmamayı, filmin akışına kendimi bırakmayı, bir kelebek gibi uçabilmeyi öğretmek.