Daha Sade Bir Hayat kitabından, çocuklarla daha az konuşmak ile ilgili çok sevdiğim bir bölüm.

Çocuklarımızı genellikle sözcüklere boğarız. Yaptıkları her şeyle ilgili konuşarak bunların farkında olduğumuzu onlara göstermek isteriz. Oysa ne kadar çok konuşursak o kadar az farkına varabiliriz.

Geçenlerde küçük kızımla birlikte çayırlarda yürüyüşe çıkmıştık ve kızım, diğerlerinden daha uzun olan ve çok hoş bir şekilde eğilmiş buğday başağını gösterdi. “Baba bak şunu gördün mü?” diye sordu. “Evet” dedim ve durup bir iki dakika seyrettik.

Kızıma heyecanla bitkileri, buğday tanelerinin simetrisini ve buğday sapının niçin uzun olduğunu anlatabilirdim. Güzellikleri en saf haliyle gördüğü için onu övebilirdim ama o beni dinlemiyor olurdu

Kızım basit bir gözlem yapmıştı. Dikkatini çeken bir şeyi, paylaşmak istediği bir şeyi bana göstermişti. Bu anı alıp kendi tasarladığım” bir şeye dönüştürmeye” gerek yoktu. Onun gözlemini zenginleştirmeye, bir dolu bilgiyle veya övgüyle veya laf kalabalığıyla kızıma hediye etmeme ihtiyacı yoktu. Babası olarak her anı öğretme anı veya özel bir an kılmaya gerek yok. Sadece fark etmekle yetinebilirim.

Çocuğunuzun yanında, etrafında onunla ilgili çok fazla konuştuğumuzda, onun düşünmesine veya söylemek istediği şeyleri söylemesine fırsat kalmaz. İşlenmiş bilgi, işlenmiş gıda gibidir; hızlı ve kolay. Aslında herhangi bir şeyi sessizce fark ettiğimizde ve bu boşluğu kelimelerle doldurmaya, süslemeye çalışmadığımızda sonuç daha etkili olur

Anne babalar çocuklarıyla konuşmasınlar demiyorum. Sadece daha az konuşmaları gerektiğini söylüyorum. BU kadar gürültülü bir dünyada sessizce ilgi göstermek, kelimelerden daha fazla şey anlatır ve çocuğun kendi düşüncelerinin ve duygularının gelişmesini sağlar. Daha az konuşmak çocuklarımıza daha az müdahale etmenin en temel yoludur.