Nohut’la birlikte bir şeyler yapabilmeye başladığımızdan beri bazı alışkanlıklarımı değiştirmek için çaba sarf ediyorum. Bunlardan en önemlisi; acelecilik. Bir işe başladığım zaman onu bitirmeye öyle odaklanıyorum ki, başka hiçbir şeyi gözüm görmüyor. Bu bir yandan iyi bir şey, işe rahat konsantre olabiliyorum ama bir yandan da bitirmeye fazla odaklanmak anı kaçırmama sebep oluyor, özellikle de çocuk sahibi olduktan sonra yani bir işi istediğiniz zaman bitirmeniz imkansız hale geldikten sonra bir an önce bitirme telaşı hem size hem çocuğa stres yüklüyor. Peki ne yapıyorum? Kendime sık sık hatırlatıyorum, yavaşla, sakin ol, mümkün olduğunca birlikte yap. Şimdilerde okuduğum ve çok sevdiğim “Waldorf Yöntemiyle Çocuğumu Büyütüyorum” kitabından şu kısmı da hep hatırlamak üzere buraya yazıyorum:)

“Özellikle çocuğumuz yanımızdayken ev işlerimize bir düzen getirip yoğunlaşmak büyük önem taşır. Çocuğumuz; tavırlarımızı, davranışlarımızı ve işimize harcadığımız emeği inceleyerek genel bir izlenim edinir. Oyun oynarken bizim iş yaparkenki halimizi taklit eder; işe yönelik geliştirdiği farkındalığı davranışlarla birleştirir.

Çocuğumuz etrafımızdayken bütün işlerimizi bitiremeyebiliriz ama işimizi nasıl yaptığımız, işin tamamlanmasından daha önemlidir.”

Bir de bana yavaşlamayı öğreten kitap "Mommo" yu anmadan edemeyeceğim:)