Anne baba olduktan sonra en çok zorlandığımız konulardan biri öfkeyle baş etmek. Elbette kimse çocuğuna kızmak, bağırmak istemiyor. Herkes çocuğuyla birlikte keyifli zaman geçirdiği, el ele tutuşup mutlu mesut yürüdüğü bir yaşam hayal ediyor ama gel gör ki gerçekler hayallerden hızla uzaklaşıyor. O yaşam her şeyde olduğu gibi gökten avucumuza pıt diye düşmüyor, uğraş istiyor, emek istiyor, şimdilerde bahçede bir şeyler yetiştirmeye çalışırken uğraşın, emeğin önemini, ince ince emek vermeden alın teri dökmeden ortaya güzel bir şeyler çıkamayacağını daha iyi anlıyorum.

Neyse dönelim öfkeye;

Kendi öfkemi anlamaya çalışırken yaptığım iki şey var

İlki düşüncelerime odaklanmak. Aklımdan neler geçiyor, somutlaştırmak, hızla gelip geçen cümleleri yakalayıp üzerinde uzun uzun düşünmek, analiz etmek

Mesela; bu çocuk hep böyle yapıyor, bir kere de beni dinlese, beni yordu, dayanamıyorum gibi iç cümleler bizi hızla öfkeye sürüklüyor.

Bunun yerine; bu davranış gelişiminin bir parçası, büyümek için karşı çıkmak zorunda gibi gerçekçi cümleler baştan öfkenin yolunu kesiyor.

Diyelim ki öfkelendim ve istemediğim bir tepki verdim. Birkaç kitapta okuduğum şöyle bir yol izliyorum. Akşam olup da günü değerlendirirken soruyorum:

Neden bu kadar çok öfkelendim? Bu kadar öfkelenmemem yol açan şey tam olarak neydi? Aklımdan geçen bir cümle miydi? Yorgun muydum? Fazla mı iş yüklenmiştim? vb

Ve daha da önemli soru:

Bir dahaki sefere böyle bir tepki vermemek için ne yapabilirim?

Mesela ben günün akşama doğru zamanlarında, Nohut’la eve geldiğimizde yorgun oluyorum, ve öfkelenmeye daha yatkın oluyorum. Bu yüzden, dışarıya daha geç çıkıp eve akşama yakın saatlerde geliyor ve yalnızca banyo ve yatış hazırlığı ve biraz kitap okuma için bir zaman bırakıyorum.

Evde olduğumuzda beni daha fazla yorduğunu fark ettiğim zamanlarda dışarı daha çok çıkarıyorum. Dışarıda çok uzun zaman geçirip fazla yorulduğumuz günlerin ertesi günü ise evde daha fazla zaman geçirip dinleniyoruz.

 Ona veremeyeceğim eşyaları göz önünde bulundurmuyorum, çünkü ona neden veremeyeceğimi anlatırken hem ben yoruluyorum hem de o anlamıyor:) Sakladığım yerleri keşfetmemesi için elimden geleni yapıyorum ama bir tanesini buldu bile:)

Bazen çok fazla işi bir arada yapmaya çalıştığımda öfkelendiğimi fark edince duruyor ve önemli önemsiz ayrımı yapıyorum, bazı işleri bekletiyorum ya da yardım istemeye çalışıyorum. Bazen basit gibi görünen çözümler ummadığım şekilde etkili olabiliyor.

Şimdilik aklıma gelenler bunlar. Siz neler yapıyorsunuz öfkeyle baş etmek için?