"Çocuklar kadar bizi tevazuya yönelten bir şey yoktur!" diye yazıyordu Çocuğunuzun İlk Öğretmeni Sizsiniz kitabında. "Kolay bir çocuk yetiştiren ebeveynler genelde kendi anne babalarına karşı eleştirel bir tavırda olur ve “benim yaptığımı yapmış olsalardı keşke” diye düşünürler. Sonrasında başka bir çocukları olup da bu sefer çok farklı, ele avuca sığmayan bir çocukla karşı karşıya kaldıklarında aynı anne babadan ne kadar farklı çocuklar yetişebildiğini hayretle görmüş olurlar. Benzer bir şekilde zor bir çocuk yetiştiren ebeveynler de çok daha sakin ve anlaşılır başka bir çocukları olana kadar kendilerini beceriksiz hissetmeye devam ederler. İhtiyacımız olan şey, çocukların ne kadar ne neden bu kadar farklı olabileceklerine dair bir bakış açısı. Herkesin varoluşu ve dünyayla kurduğu ilişki başkadır."

Burada, zor çocuk, kolay çocuk tanımları bir durumu anlatmak için kullanılmış ama kendi çocuklarımız için kullanırken dikkatli olmak gerektiğini de bir kenara iliştireyim, çünkü “bu çocuk zor, yapacak bir şey yok” deyip çocuklarımıza gizlice öfke besleyebiliyoruz. Davranışlarımızı da bu öfke yönetmeye başlıyor. Aslında her çocuğun zorlukları ve kolaylıkları var, etiketleri bir kenara bırakıp onu anlama ve yanında olma çabasına odaklanmak çocuğumuzla aramıza öfke seti çekmek yerine bir köprü kurmamıza yardımcı oluyor.

Ve çok doğru diyorum; çocuklar kadar bizi tevazuya yönelten bir şey yok. Ben mesela, dışarı çıkarmıyorlar, evde kalmaktan, yanlış beslenmekten hasta oluyor çocuklar derdim, her gün dışarı çıkardığım, beslenmesine dikkat ettiğim çocuğum sık sık hastalanmaya başladı. Okulda, sürekli çocuklarından şikayet eden velilere kızardım ve çocuğum olursa kesinlikle şikayet etmeyeceğim derdim, yorucu günlerin sonunda, hele ki hastaysam içimdeki dır dır canavarını zor zapt ediyorum. Anneler temizlikle uğraşmaktan çocuklarına vakit ayırmıyor, derdim, çocuğumda toz akarı alerjisi çıktı, habire ev temizlemeye başladım.

Tevazunun  dibine vurmak bunun gibi bir şey olsa gerek :)